Selasa, 31 Mei 2022

A27. BOSO JOWO day 27

 

 

Wis  suwe  aku ngrantau nang  provinsi liyo

Wis telung puluh loro tahun suwene

Boso Jowo  sampun kesupen sedoyo

Menopo mslih ingkang boso kromo.

Kangen…. kepingin nguri-uri nang ati

 

Aku pancen wong cilik ora koyo  rojo

Biso  mangan biso ngombe wae aku wis trimo,

Rasah melu  ngupakara wong liyo

Ra ono guno, iku urusane  de’e dewe

 

Nanging asline ati iki ana roso

Jroning batin  saktenane  pingin kondo

Pingin donga boso jowo ben ati lego

Ben ora ngudoroso  ngoyoworo

 

Kanjeng Romo ingkang wonten  Suwargo

Asmo dalem kaluhurno

Kraton dalem mugi-mugi rawuha ing ati kula

Raosipun  wonten donya kados ing suwargo

 

Paringono Kawula  kecekapan rejeki

Sakatahipun  kalepatan nyuwun pangapunten

Mugi-mugi kawula saget  maringi pangapunten dateng sesami

Kaluwarno  saking panggoda, tinebihno saking piawon

Supados kawula saget minggah suwargo

Dados setunggal Gusti ingkang murbeng dumadi.

 

Matur nuwun.

 

Jadi ingat waktu masih kecil saya  dipangku bapak ( Sudayat Hadi Pranoto, alm), diajari  nembang pangkur. Kebetulan saat itu bapak  ketua paguyuban kerawitan di rumah. Namanya Eko Budoyo. Paguyuban itu bergerak dibidang kesenian asli jawa, yaitu  ketoprak dan sanggar  tarian jawa. Saya ingat guru tari kami 3, pak Kayat, pak Darman dan Mbak Budi. Dan di rumah saat itu punya  seperangkat gamelan, kerawitan (Musik jawa tengah: Red). Dari kecil kami sudah dikenalkan dengan musik  itu. Bahkan  saya  menguasai banyak tarian Jawa. Antara  lain, Tari Bondan, Seto kumitir, Gambir Anom, Menak Jinggo Dayun, Klono Tupeng, Gambyong, Sri Rejeki, dll.

              Saat itu kami sering  diundang menari  saat ada acara pernikahan, syukuran, peresmian gedung,  atau yang lain.  Jika saya menari bapak yang tukang kendang. Ada  juga banyak teman  saya yang penari saat itu. adik saya, Dik Rita. kalau tak salah ingat ada Bu Lin, Mardani, Wenti, Mbak Sur, Mbak Titik yang lain sudah lupa.   Ada teman dekat  saya  nama Suryani sudah meninggal.  Saat itu adalah saat yang  paling berkesan.  Kami masih kecil kadang  dapat uang karena menari. Betapa bahagianya saat itu.  Kami menari hingga remaja, saat ada festival di kampus  saya juga sering ikut. Pernah juga saat pelatihan di Jogya  (sudah jadi guru di Timor Timur)  saya sempat menari tari ‘Sri Rejeki’ di P3K Matematika Jogyakarta.

Saat itu belum ada medsos. Fotopun masih langka. Ada juga foto-foto sebenarnya, tapi sudah tak bisa di selamatkan. Rumah saya di Muntilan, saat gunung merapi ngambeg pasti kita kena dampaknya. Hujan lebat, abu, dingin menyusup dan lembab.  Dengan begitu  foto-foto kenangan  basah, becek dan  gambar  rusak tak tahan lama.

Sekarang ini saya tinggal di Sumba Timur. Kota Waingapu tepatnya. Suami putra daerah pula. Asli Sumba Timur, kelahiran dusun Lamerib, Desa Meurumba.  Sebagai istri setia wajib ikut suami dimanapun berada. Hilanglah  logat jawa, hilang semua ketrampilan yang kupunya.  Bahkan saya juga punya ijasah rias pengantin jawa, ibu juga seorang perias  pengantin jawa.  Semua  ditinggalkan demi berjuang untuk pengabdian  guru PNS  dan cinta. Sebagai Warga yang baik harus rela bertempat di pelosok Nusantara.

Semuanya tinggal kemangan.  Dokumenpun tak bisa untuk membuktikan. Hanya ingatan yang masih jernih dalam pikiran. Masih sedikit  juga tembang pangkur yang kuingat liriknya.

 

Mingkar-mingkuring ukoro

Akarono karenaning margi  siwi

Sinawung resmining kidung

Sinuba sinukarto

Kang tumprabing tanah jowo

Agomo ageming ati

 

Wis lali kabeh!

 

 

#70harimenulis

#siapataujadibuku

#challenge - 27

#RumahLiterasiPMA

#LedwinaEti

#Jumat,3Juni2022

 

 

 

 

 

 

 

Tidak ada komentar:

Posting Komentar

Menulis untuk Menyiapkan Generasi Literasi Masa Depan

   RUANGMENULIS    4 SEPTEMBER 2022  3 MIN READ   Oleh: Eli Halimah “ The youth today are the leader tomorrow” Ungkapan di atas artinya, “Pe...